Imba hætt

Aldrei þessu jafnt rataði kjöftugum rétt orð á munn. Imba er hætt með hausinn fullan af splúnkunýjum æxlum. Æðri máttarvöld gerðu henni ljóst það sem þjóðin ekki gat. Hún er ekki ómissandi. Geir reynir að bjarga því sem bjargað verður.

En þjóðin vill frekar blóð en vinnu. A.m.k. í augnablikinu. Mögulegt bakslag í kreppubjörgun er áhættunar virði.

Mistökin þau að heimta ekkert varanlegra en kosningar. Kosningar bæta ekkert. Það er ekkert skárra þótt rídjektin frá síðustu kosningum komist að.

En okkur líður aðeins betur rétt á meðan.

Svo kemur reikningurinn.

Í draumi reiðrar þjóðar er fall hennar falið.

Innflytjendur eru til óþurftar

Þarf að segja meira

Myndband af brotlendingunni og björguninni

Svakalega voru skipin snögg á staðinn. (Hún brotenti kl. 15:31)

Bendið mér á eina vopnaða byltingu sem stóðst væntingar...

Segir Lennon við unglingsstrák.

Glæsilega framsett.

Klapplið athyglissjúks smábarns

Mótmælin náðu nýjum hægðum í dag þegar Dökkblá Spóla steig á stokk og danglaði þar í naflastrengjum foreldra sinna múgnum til fróunar.

Þvílíkur viðbjóður að beita söngvaseiðsrídéktum fyrir sig í pólitískum tilgangi. Kórónar þann sannleik að margir mótmælenda telja skilning og sjálfsrýni hreint ekki sérstakar forsendur ákafa.

Ógeðslegt hyski!

Óli Klemm og Kryddsíld

Lýsing sviðsstjórans á innrásinni á Hótel Borg er fágæt gersemi. Hún er heiðarleg og sjálfsrýnin. Og þótt mótmælendur geti státað sig af einlægni þá skortir þá alla rýni á athafnir sínar og verk. Prófið að lesa lýsingar mótmælenda á atburðunum og sviðsstjórans og spyrjið ykkur svo: ef ég hefði verið stödd þarna fyrir tilviljun, hvorum hefði ég hjálpað?

Það er ekki spurning hvorum Óli Klemm og hvítliðarnir hefðu hjálpað.

Það sem er hinsvegar orðið dálítið skondið við þessi mótmæli öll er að búið er að krassa í veggjakrotið. Það er búið að hækka pottinn og nú eru menn farnir að heimta að sjá spilin.

Það er búið að bróta rúður hjá mótmælendum alveg eins og þeir brutu rúður. Það kemur ekki á óvart að mótmælendum þykir það alveg hroðalegt. Óli Klemm gekk um ógnandi og fitubollan reif kjaft. Skömmu áður hentu mótmælendur grjóti í andlit lögreglumanns og munnsöfnuðurinn var töluvert svæsnari en fitubollan gerði sig seka um.

Enginn meðal stuðningsmanna mótmælenda talar um nauðsyn þess að kjafta frá því hver kastaði grjótinu. Samt sá það fullt af fólki.

Margir tala um nauðsyn þess að reka Óla Klemm.

Hver er annars tilgangur þessara mótmæla? Til hvers að rífa Síldina úr sambandi? Þegar það hefði verið þúsund sinnum meira viðeigandi að láta Síldina fara fram undir stöðugum mótmælahrópum. Það var að virka. Stjórnmálamönnunum leið illa. Og svo hætti allt.

Ég gef ekkert fyrir það að Síldin hafi ekki átt rétt á sér miðað við aðstæður. Það hafi verið ótækt að stjórnmálamenn sætu prúðbúnir við borð og smjöttuðu á kræsingum meðan múgurinn mótmælti úti. Ég gef ekkert fyrir slíkt tal frá fólki sem sjálft settist prúðbúið að háborði skömmu seinna og át kræsingar og konfekt fram eftir nóttu.

Ríkisstjórnin smjattandi á síld og sötrandi vín var ekki úr takti við þjóð sína, hún var holdtekja þjóðarinnar. Fulli kallinn, Óli Klemm, sem ráfaði um og þóttist harður – en þorði svo ekki að vera harður við neinn nema stelpur og nörda – hann var enn dæmigerðari fyrir þjóðina. Hann var bara tólf klukkutímum á undan samtíma sínum.

Næsta skref í rúðubrotum

Löggustöðin -> Nornabúðin -> Keilugrandi 10 (Hjá Ólafi Erni hagfræðingi og sjálfsvarnarsérfræðingi).

Aðdáendur Imbu

Í hvert sinn sem Ingibjörg Sólrún reynir ný fangbrögð á hráskinninu æpir hópur fólks í aðdáun. Sami hópur þegir þegar hún missir takið.

Ingibjörg opinberaði sig enn og aftur á gamlársdag sem hrokafulla og ósmekklega. Viðbrögð hennar við því eru að senda samstarfsflokknum eitraða pillu. Og fólkið hrópar vá. Alveg eins og það hrópaði vá síðast þegar Imba sá sig tilneydda til að senda slíka pillu. Hvenær var það? Það var eftir að Imba sagði fólkinu í Háskólabíói að það væri ekki þjóðin.

Sum sé, í hvert skipti sem Imba segir eitthvað heimskulegt sem líklegt er til að draga dilk á eftir sér – þá lemur hún á forsætisráðherra.

Heilalausu samfylkingarfíflin hrópa af fryggð. Þvílík dirfska! Þvílíkt þor! Þvílkur nagli!

Dirfskan er þó ekki meiri en svo að jafngildi því að narta í eistað á nauðgara sínum milli þess sem maður stynur af ánægju yfir að fá að totta hann.

Samfylkingin er dauð takist henni ekki að losna við Imbu og viðhlæjendur hennar.

Ingibjörg Sólrún hefur áhyggjur af því að þjóðin taki upp klæðastíl sandnegra

Snjóboltinn er lentur

Herra Tussufrusski gerði sér lítið fyrir og varpaði á mig snædjúpsprengju. Lítilli grein um þá klyftarsaft sem dundi á honum og ættuð var frá mér. Boðskapur greinarinnar er sá að ég sé vitlaus. Og að hann sé nógu gáfaður til að geta útskýrt í hverju heimska mín er fólgin.

Af einskærri virðingu minni fyrir sjálfri mér las ég pistil hans vandlega.

Inngangur hr. Tussufrusska er úr kvennafræðaranum. Hann fjallar um þá líffræðilegu staðreynd að aðskotahlutir í sköpum kvenna dragi smám saman úr vitsmunum þeirra.

Inngangurinn er raunar heldur dapurlegt dæmi um ámátlega tilraun Tussukuska í hrökkyrðasmíð. Það sem hann heldur að séu smiðshögg eru í raun bergmál. Bergmál af forsniðinni orðræðu hálfstálpaðs drengsstaula með úðablæti.

Upphafsmálsgrein pistilsins hljómar eins og dularfull tilraun manns til að réttlæta móðurserðingar sínar.

En nóg um stílinn. Skoðum innihaldið. Pjásutási hefur sumsé komist í kynni við svokallaða „rökhugsun“. Samkvæmt henni gerði ég mig seka um algenga rökvillu sem einkum herjar á treggáfað fólk.

Villan er þessi: Mengella hittir morfýsufífl og ályktar þar með að allar morfýsur séu fífl. Mengella hittir snúðuga núðluætu og skokkar burt með óbilandi fordóma gagnvart gulu fólki. Mengella heyrir viðbjóðslegt rapplag og fer að hafa horn í síðu blíngs.

Þessi rökvilla, sem Kusskutussi virðist hafa uppgötvað alveg sjálfur, gæti jafnvel kallast að alhæfa út frá einstökum dæmum. Það er heldur slæmt.

Það er með rökgáfu Kussuhlussa eins og skallann á Ingibjörgu Sólrúnu. Eitt augnablik sérðu hann, það næsta er hann horfinn. Þannig virðist hafa slokknað eitt augnablik á skilningstýrunni þegar hann fjölyrti um sértæka fordóma sem loða við treggáfað fólk.

Með öðrum orðum notaði blessaður rökgervillinn sömu rökvillu og hann hugðist afhjúpa í afhjúpuninni sjálfri. Það er líka heldur slæmt.

Það er ekki víst að rökhugsunin sé heima þegar hann les þetta. Hún gæti allt eins hafa strokið eitthvað út í buskann eða farið í setuverkfall þegar hann gerði zpilljónustu tilraunina til að frelsa heiminn með Zeitgeist. Ég ætla því að stafa þetta ofan í hann.

Skoðum fullyrðinguna:

Treggáfað fólk telur að treggáfað fólk alhæfi um of.

Þetta er það sem yrmlingurinn er að segja. Með því stillir hann sér að sjálfsögðu upp meðal treggáfaðra. Sem um leið verður hjá honum mótsögn. Ástæðan er sú að rökvillan verður manni þá fyrst augljós þegar maður kemst í snertingu við „rökhugsun“. Og þegar maður er farinn að rökhugsa er maður ekki lengur treggáfaður og þá sér maður að rangt er að alhæfa. Líka um hneigðir treggáfaðra til að alhæfa.

Ef skilningsljós Tussukusska er mætt aftur að lestrinum býð ég það velkomið heim og bið það að taka það ekki of nærri sér þegar holtekja heimskunnar híbýli þess leyfir sér að roðna af smán. Það ætti að gerast um það bil ... núna.

Loks segir snáði að ég sé ekki kona heldur karl. Karl sem býr yfir þeim einstaka hæfileika að kunna að kreista graftarbólur yfir tussuna á sér á almannafæri.

Mér þætti annars voða gaman að lenda í alvöru ritdeilu við kauða. En til að það sé eitthvað fútt þá hef ég eitt vinsamlegt ráð: Ekki drekka og deila.

Sorpritið hans Ástþórs og Neddi

Gunnar Gunnarsson er kallaður Neddi. Gunnar er búinn að leysa þrautina um tengsl Ástþórs Magnússonar við vefinn Sorprit.com í eitt skipti fyrir öll.

Neddi fletti upp skráningarsögu lénsins Sorprit.com og birti upplýsingarnar á Málefnunum.

Á sama tíma þráast Ástþór við á Sorpvefnum og lofar að loka honum ef DV gengur að ýmsum skilmálum. Einn skilmálanna er lokun á Málefnavefnum.



Thor Magnusson er Ástþór Magnússon og hann býr í Vogaseli 1.

Brjóstin á Obama

Má ég kynna: President Man Boobs

Gaukar og glæframenn

Ég auglýsi eftir því að einhver atvinnulaus rannsóknarblaðamaður eða önnur góð sál noti árið 2009 til að skrifa bók um gauka og glæframenn. Það er heill hópur íslenskra karlmanna sem hefur stundað það áratugum saman að ginna fólk til fylgilags við „nýjungar“ sem oftar en ekki eru hreinir fjárglæfrar.

Einhvernveginn skríða þessir menn alltaf fram úr tréverkinu seinna og fullyrða að tímarnir hafi einfaldlega ekki fylgt þeim.

Listinn er langur.

Slík bók hefði ennfremur mikið forvarnargildi.

Hvað segir Illugi?

Fótbolti er fyrir homma

Hryðjuverkin í Bónus

Það er á morgun sem nornin og fylgilið ætla að herja á Bónus. Fullt, fullt af kerlingum langar að fara í búðirnar og spilla jólaversluninni til að skemma jólin fyrir feðgunum.

Á sama tíma heldur Stjörnusleikir jólasveinn áfram herferð sinni gegn DV. Nú með því að ganga í fríðan hóp nafnleysingja og senda auglýsendum í DV hótunarbréf.

Nokkrir lofuðu að hætta að auglýsa í DV. Ég þori að veðja að þeir héldu að það væri nornin en ekki Stjörnusleikir sem sendi þeim hótunarbréfið.

Í fyrsta skipti upplifir sveinninn áhrifamátt. Og það í krafti nafnleysis.

Svo var flett ofan af honum.

Lengi lifi nafnleysið.

Eftir jól hef ég hugsað mér að taka upp róttæka stjórnarandstöðu. Og linna henni ekki fyrr en tvennt af þrennu gerist: ríkisstjórnin boðar kosningar sem ekki gegna því hlutverki að breyta stjórnarskrá, ríkisstjórn sýnir fram á að hún hafi tök á ástandinu, tekið verður af krafti á spillingarliðinu.

Ég er komin með nóg af moðsuðu.

En ef ég fer í Bónus á morgun verður það bara til að sjá einhverja sítrónusmettis barnalandskonuna ríghalda í innkaupakerri og hunsa öryggisvörð sem vísar henni út. Það væri bíó.

Áttu Apple tölvu?

Ef svo er þá gerir þú þér væntanlega grein fyrir því að hún er fallin úr ábyrgð. Nýr eigandi umboðsins ætlar ekki að bera lögbundna ábyrgð á þeim vörum sem fyrri eigandi seldi. Ef eitthvað kemur upp á þarf að fara í þrotabúið. Þaðan fær enginn neitt.

Þú skalt því vona að ekkert bili.


(Jólafríið getur beðið ögn, það er margt að gerast.)

Gleðileg jól!

Ég er komin í jólafrí.

Til að komast í viðeigandi jólaskap skaltu horfa á þetta.

Nöðrur og brjóst

Ég hefi dálítið velt fyrir mér þeirri stöðu að nöðrurnar hefðu verið hreinsaðar út úr bankakerfinu á einu bretti eins og krafa var um.

Líklegasta niðurstaðan:

Nöðrurnar hefðu lent handan borðs. Átt enga hagsmuni aðra en sína eigin.

Á móti þeim sæti fólk með hreinar sálir en enga reynslu.

Nöðrurnar hefðu stofnað með sér félag og rúllað öllu upp.

Máske að það sé hvorteðer í gangi.

En örlítið sýnishorn höfum við þó í því að Kaupþingsmenn selja nú þjónustu fólki sem vill halda eftir eignum bankans.

Tekinn

Luc Besson skrifaði handritið að Taken. Liam Neeson leikur aðalhlutverkið.

Myndin er stórgóð.

Liam er uppgjafarútsendari bandarískra stjórnvalda. Reynslan hefur gert úr honum mann sem sér hryðjuverkamann undir hverju handklæði og raðmorðingja í hverju rúmi. Heimurinn er barmafullur af barbarisma, ógnum og hættum. Allir eru spilltir. Allir – nema litla prinsessan.

Dóttir hans er ríðilegasta jómfrú hvíta tjaldsins síðan Mjallhvít var og hét. Hún á vinkonu sem er undirförul glyðra. Vinkonunni á eftir að hefnast fyrir það.

Dótturinni er boðið með glyðrunni til Parísar. Mamman, sem þolir ekki Liam, vill óð og uppvæg að hún fari. Þótt ekki sé nema til að hún verði brot af þeirri dræsu sem hún sjálf er. Mamman er hégómlega nornin með spegilinn. Liam er skógarhöggsmaðurinn með stærri samvisku en hníf. En samt með rosa stóran hníf.

Dóttin (sem eitthvað er farin að tapa Guði, þökk sé mömmunni) er í raun að fara að elta rokkband um Evrópu. Rokkbandið, sem við nefnum ekki á nafn, er samlandi Liams. Það spilar fína tónlist til að drepa sig við. En er glatað að öllu öðru leyti.

Stelpan kemst aldrei á tónleika. Henni er rænt af Albönskum ribböldum svotil um leið og hún stígur fæti á franska grund. Það vill svo heppilega til að hún er í símanum þegar henni er rænt og hún getur gefið viðmælandanum nokkrar upplýsingar um glæpamennina. Viðmælandinn: ofsóknarbrjálaður skógarhöggsmaður handan Atlantsála.

Kutinn er brýndur.

Spæjaramaskínan rúllar. Liam hefur tæpa hundrað tíma til að forða dóttur sinni frá örlögum sem eru verri en að elta rokkbandið um Evrópu.

„Naut í flagi“ lýsir frammistöðu hans í myndinni. Vei þeim sem verða á vegi hans. Reiður flugumaður með fírtommu nagla og startkapla er slæmur kokteill. Sérstaklega þegar maður er albanskur mafíósi.

Það skemmtilegasta við myndina er hvað Liam er gamall og gírugur. Hann myndi sparka Bond út í hafsauga. Hann myndi skjóta saklausa heimilisfrú í þann mund sem hún segir gjössovel við hann. Hann myndi skjóta heilt rokkband ef það myndi stoppa för dóttur hans.

Því miður kemur ekki til þess.

Og fyrir það getum við álasað helvítis Albönunum.

Öruggir þrír og hálfur kettlingur af fimm.

Verðlaun

Það er rétt hjá Hildi (og raunar Kjartani líka) að þingkonan er Ásta Möller með augu Katrínar Jak, nef Valgerðar og munn Kollu.

Ég lofaði verðlaunum. Og það veglegum.

Fokk!

En ég hef ákveðið að sigurvegararnir tveir fái að fjarstýra Mengellu. Þau mega velja hvern þann vettvang (sem ekki krefst óheyrilegs aðgangseyris) sem þau kjósa og síðan þarf ég að gera grein fyrir upplifun minni. Skiptir þá engu hvort þau kjósa að senda mig á AA-fund, samkomu hjá Krossinum eða í Bingó í Tónabæ.

Ég þarf að mæta. Lifa. Skrifa.

Talandi um að leggja fallbyssuhlaup upp að enninu.

Einu takmarkanir eru að tímarammi þarf að vera sveigjanlegur og kostnaður í lágmarki.