31. júlí 2007

Að kvitta fyrir sig

Íslendingar hafa í gegnum tíðina sætt sig við ótrúlega einangrun. Til er fólk á lífi, sem ekki sá banana fyrr en um þrítugt. Einveran gat verið sturlandi. Þá sjaldan að komu gestir var nærvera þeirra nýtt til fullnustu. Að vera gestur á íslensku heimili fyrri tíma var afar krefjandi hlutverk. Íslendingum var oft við brugðið fyrir gestrisni og örlæti gagnvart ókunnugum. Raunin var auðvitað sú, að móttakan var hunangið í gildruna - tilraun til að lokka ferskar sálir inn í staðnaða veröld.

Til að alminlega væri hægt að nærast á þessum heimsóknum, voru gestir neyddir til að þakka fyrir sig svart á hvítu. Þegar líða tók að lokum heimsóknar birtist húsfreyja eða -bóndi, með fagurlega skreytta gestabók og otaði kurteislega en ákveðið að komumanni. Í þá bók, átti gesturinn að auðsýna þakklæti sitt með einlægri eða hnyttinni færslu. Hann mátti gjarnan yrkja. Ábúendur gátu svo yljað sér löng vetrarkvöldin við að lesa færslurnar í gestabókinni. Það dró úr einsemdinni.

Fyrir nokkrum áratugum var gestabók álitin nauðsynlegri hverju heimili en klósett með rennandi vatni. Þær voru hinar fullkomnu innflutningsgjafir, gjarnan í útskornum tréspjöldum eða jafnvel bundnar inn í gæru. Smám saman hafa þær þó glatað gildi sínu, því þær eiga raunverulega aðeins við hjá fólki, sem sjaldan fær gesti. Hægt og rólega glötuðu gestakomur yfirspenntu gildi sínu og gamla gestabókin hvarf í geymsluna ásamt útskorna prjónastokkinum, fótanuddtækinu og rokki ömmu.

Undanhald gestabókarinnar er þó mun rólegra á sumum sviðum. Þannig er varla til sú kirkja eða safn á landinu, sem ekki varðar inngöngu með gestabók. Listamenn, sem dvelja mikið einir við sköpun sína, fá fróun í því að láta alla sem berja verk þeirra augum kvitta nafn sitt til sanninda um að vinnan hafi ekki verið til einskis. Fólk í fjallaskálum og sumarbústöðum hefur einnig gaman af því að skilja eftir sönnunargögn um ferðir sínar og gistiheimilaeigendur reyna óspart að láta hrósa sér í gestabækur.

Ég minnist þess ekki, á ferðum mínum erlendis, að hafa oft skrifað nafnið mitt við inngöngu á söfn eða á einkaheimilum. Að vísu geta verið hagnýtar ástæður að baki því. Það hefur jú tíðkast víða að senda þakkarbréf eftir dvöl í véum annarra. En það er deyjandi siður líka.

Netið sker sig dálítið úr að þessu leyti. Á netinu erum við öll hálfgerðir afdalabændur. Endurkoma gestabókarinnar lá því í loftinu. Hún tekur nú á sig nokkrar myndir. Í fyrsta lagi má nefna hefðbundnar gestabækur, þar sem menn gefa deili á sér og hrósa eigandanum fyrir eitthvað tilfallandi. Þá er það athugasemdakerfið, sem ég ætla að hafa nokkur orð um á eftir. Þá tölvupóstur og loks sérhæfð samskiptaforrit.

Athugasemdakerfin eru hlægilegust af þessu öllu. Níutíu og níu prósent af athugasemdum kerfanna eru óþarfa blaður. Oft hjákátlegar tilraunir til að skuldbinda eiganda síðunnar til að koma í heimsókn og kvitta þar fyrir sig. Stundum tilraun til að lofa eða lasta. Sjaldan nokkuð sem skiptir máli.

Ég hef athugasemdakerfi þessarar síðu opið af einni ástæðu. Mér þætti annað ómaklegt. Ég á það til að snúa lensu minni að öðru fólki og mér þykir eðlilegast að hægt sé að veita andsvör, mótmæla því sem ég er að segja. Þá þykir mér einnig réttlæta opið kommentakerfi að stundum skrifar einhver þar skemmtilega pælingu eða bendir á nýjan vinkil á málum. Sjálf skrifa ég svotil aldrei í athugasemdakerfi annarra. Það hefur gerst örsjaldan. Miklu oftar skrifa einhverjir að þykjast vera ég. Þeir bloggarar, sem ég les, hafa fæstir hugmynd um það, að ég er í lesendahópi þeirra. Ég sé enga ástæðu til að breyta því.

Þá eru það blessaðar frægðarhórurnar. Fullt af fólki, og sérstaklega moggabloggarar, hefur gerst áberandi á netinu fyrir ekkert annað en gera sig breiða í athugasemdakerfum annarra. Mogginn tók þá óviturlegu ákvörðun að leyfa þessu fólki líka að lifa sníkjulífi á fréttum (nokkuð, sem vafalaust sér fyrir endann á). ÁBS var á tíma illa haldinn af þessu fólki. Hann mátti ekki skrifa um neitt, án þess að einhverjir aumingjar birtust og pönkuðust á honum. EÖN er/var haldinn sama kvilla. Á tímabili smitaðist ég af þeim.

Manngerðin, sem smitaðist á milli athugasemdakerfanna, er ákaflega lítilsigld. Um er að ræða lítið þroskaða karlmenn, hverra líf hefur verið nokkurnveginn samfelld röð vonbrigða. Þeir lesa mikið og þeirra einu vinir eru bækur. Flestir halda þeir, að þeir séu stórskáld í leynum. Margir hafa dundað við að skrifa, en ekkert hefur orðið úr neinu. Annaðhvort hefur þeim verið neitað eða þeir ekki þorað að láta til skarar skríða.

Sem reglulegir bókaormar hafa viðbrögð þeirra við mótlætinu verið þau að naga sig inn að kjarna vinsælla bóka. Með því að liggja með trýnið ofan í bókum annarra telja þeir að dýrðin smitist yfir á þá. Þeir hafa óþroskaðan smekk og því eru bækurnar, sem þeir tigna, tiltölulega bitlausar en næstum alltaf sígildar í einhverjum kreðsum. EÖN og ÁBS líta þeir á sem starfsbræður í heimi bókmenntanna. Öfund knýr þá til árása.

Þessir gaurar eru ýmist einstæðir eða helgarpabbar. Hafi þeim tekist að barna stelpu var það undantekningalaust ósjáleg hrygðarmynd, sem í augnabliksörvæntingu valdi þann versta þegar útséð var með þann besta. Það, að O-flokks stelpan hafi síðan sparkað aulanum, er uppspretta mikils sálræns vanda.

Það er aldrei kjöt á þeim beinum, sem þeir kasta fram. Alltaf er um að ræða frímínútnaögranir. Og alltaf endurspegla upphrópanir þeirra brothætt sinni þeirra sjálfra. Hver einasta gusa er til marks um einhvern djúpstæðan ótta þess huga sem gýs.

Mér var í lófa lagið að loka á IP-tölur þessara ræfla. Eins er sáralítill vandi að ritskoða athugasemdir. En ég kaus að gera það ekki.

Ástæðan var fyrst og fremst sú, að þrátt fyrir harðneskjulegt yfirbragð á stundum, þá er ég aumingjagóð og með áhuga á mannlegu eðli. Aumingjarnir eru nefnilega ótrúlega áhugaverðir ef grannt er skoðað.

Sjáið vin vorn Aldous, sem einhverjir af lesendum eru farnir að fá leið á. Skoðið hvað heldur honum gangandi. Skoðið hverskonar athugasemdir hann skrifar. Endalausar upphrópanir sem bera vott um óttann við yfirgefningu, einveruna. Hann tekur eigin þjáningar og reynir að smyrja á aðra, leyfa öðrum að glíma við djöflana hans. Nikkið er lán á nafni unglingabókarhöfundar enda telur ræfillinn sér trú um, að hann sé einhverskonar baráttumaður í spilltum heimi. Veröld ný og góð og allt það. Stofnaði m.a.s. sitt eigið blogg undir þeim titli. Blogg, sem enginn les og öllum er sama um. Og hvað skrifaði hann á bloggið sitt? Ekkert sjálfur. Hann dró þangað einungis færslur frá öðrum. Bloggið hans er ekkert annað en tilraun til að vera athugasemdapönkari á heimavelli.

Aldous, þú ert velkominn. Austu úr skálum þínum sem oftast. Í hvert sinn, sem þú birtist, þykir mér vænna um hve náttúran var örlát á vöggugjafir mínar.

30. júlí 2007

Das wohltemperirte Clavier



Bach er minn maður. Ég á mér tvö sérstök uppáhöld eftir hann. Goldberg-tilbrigðin (sérstaklega í léttgeggjaðri útsetningu Goulds, með tilheyrandi umli) og Das wohltemperirte Clavier (sem ég ætla ekki einu sinni að reyna að gefa íslenskan titil).

Í kvöld sat ég með ipodinn minn í fjölmenni og rissaði í mólskinnu einhver ómerkilegheit. Ég lét hendingu ráða röð laganna. Skyndilega varð ég vör við þögnina. Áður en ég gat aðgætt hver ástæðan væri upphófust hinir seyðandi tónar upphafs Das wohltemperirte Clavier. Eitthvað fékk mig til að lyfta höfðinu ofurvarlega og líta í kringum mig. Fyrir framan mig sat akfeit kona í svörtum, sniðlausum kjól. Varir hennar voru skærrauðar og augabrúnirnar skarpar, eins og þær væru klipptar til með garðklippum. Neðan úr holdugum eyrnasneplum héngu ljósakrónueyrnalokkar, sem vafalaust voru hannaðir með frýnilegri eintök kvenstofnsins í huga. Sú feita hafði engan háls svo orð væri á gerandi, svo glitrandi kögur eyrnalokkanna lyppaðist niður á þykkar axlirnar og rann í átt að gríðarstórum brjóstunum, sem börðust við að troða sér leið upp úr gleiðfleygna kjólnum.

Hún talaði án afláts við samferðarmenn sína en til mín barst ekki minnsti ómur af orðum hennar. Hljómur Bachs fyllti alla veröldina, hljóp hringi um feitu konuna. Smám saman sá ég ekkert nema taktfastar hreyfingar þessa skærlitaða munns. Augnablikið var fullkomið.

29. júlí 2007

Borgarfjörður eystri

Ungfrú Torrini, Magni og Kjarval eru þrjár ástæður fyrir því að nápleisið Borgafjörður eystri kemst nokkuð reglulega í fréttir. Öll þrjú eru furðufuglar. Freknótt pollíana, sem hvergi líður betur en hjá útnáraeyjaskeggjum, einhæfur gargari með minni útgeislun en hitabrúsi og snarklikkaður terpentínuþefari, sem skipaði bankagjaldkerum að dansa við sig og málaði myndir úr eigin saur. Og þetta er fólkið sem ber höfuð og herðar yfir aðra Borgfirðinga.

Borgarfjörður eystri er grómtekin líkkista deyjandi lífshátta. Allir, sem ekki eru beinlínis erfðafræðileg úrhrök, eru flúnir þaðan. Og þar, sem flutningabílarnir runnu út úr bænum, góndu sokkin augu þeirra, sem eftir urðu, ásakandi á flóttamanninn. Eftir sat fólkið, sem vissi, að það yrði aldrei neitt annarsstaðar.

Það er ekki haft hátt um það, en ein af ástæðum þess, að álver þurfti á þetta svæði, var úrkynjunin sem var orðin staðreynd á sunnanverðum Austfjörðum. Göngin til Fáskrúðsfjarðar snérust ekki síst um að bora loftgat á fúkkafylltan fjörð. Það má sjá skýr merki um brenglunina í viðurstyggilegum kynferðisglæpum sem reglulega skaut upp á yfirborðið á Austfjörðum á milli sjálfsmorðsfaraldra.

Úrhrökin voru að verða ein eftir fyrir utan farlama gamalmenni og einstaka hugsjónamenn, sem vildu halda lífi í æskuslóðunum.

Það skrítna er, að álverið virðist ætla að duga. Smurolíulýðurinn, sem sækir í störfin þar, eru fjöregg byggðanna fyrir austan. Þetta er eins og að slökkva olíueld með dínamíti. Að reka illt út með illu. En það virkar engu að síður.

Það virðist vera að takast að draga Austfirðinga upp á plan farandverkafólks og umhverfissóða. Guði sé lof fyrir það.

Ís

Einhver Sævar Daníel skrifar vaðal þar sem hann er með þokukennda gagnrýni á pistil minn um The Secret og frú Sætran. Hann álasar mér fyrir að dæma myndina eftir aðeins 20 mínútna áhorf en kveðst sjálfur hvorki hafa séð myndina né hafa nokkur áform uppi um að bæta úr því.

Þarf ég að hafa fleiri orð um það?

Varla. En hann bendir einnig á að ómaklegt sé af mér að hallmæla ískristallarannsókninni, sem frú Sætran benti á sem staðfestingu á því hvernig hugarbylgjur mótuðu umhverfið. Hann klykkir út með því að ég, sem hlyti að hafa kynnt mér málið, vissi þar með að þetta væru fjölþjóðlegar og virtar vísindarannsóknir. Raunin er auðvitað sú, að þetta er hvorugt.

Doktor Emoto, sem er aðal pumpan í þessu máli öllu, er menntaður í alþjóðasamskiptum og lauk að auki prófi í óhefðbundnum lækningum (lesist: kukli) frá indverskum bréfaskóla. Prófgráða hans þaðan er álíka merkileg og gráðurnar sem Jón Sigurðsson framsóknarafturganga keypti sér um árið.

Rannsóknirnar fara þannig fram: Tekin eru vatnsílát og þau merkt með orðum. Orðin geta verið jákvæð eða neikvæð. Síðan er vatnið fryst. Loks eru ískristalarnir skoðaðir í smásjá, og leitað að myndefni sem er nægilega í stíl við orðið, sem skrifað var. Þegar það finnst, er smellt af.

Þessar rannsóknir hafa ekkert með vísindi að gera.

En þetta veit Sævar Daníel auðvitað allt, enda búinn að kynna sér málið.

28. júlí 2007

Biden, byssan og brjálæðingurinn

Bandaríkin voru stofnuð af fólki, sem vildi fá að vera í friði með áhugamál sín. Stofnendur ríkjanna skrifuðu plagg, sem átti að binda hendur komandi kynslóða þegar kæmi að því hvernig höndlað væri með þetta frelsi. Í því plaggi er sérstaklega varinn rétturinn til að dútla við næstum allt, sem mann fýsir - og rétturinn til að verja sig gegn náunganum með tilfallandi vopnum.

Í CNN/Youtube kappræðum forsetaframbjóðenda Demókrata um daginn komst þetta mál í deigluna í eitt skiptið enn. Sýnt var myndband hvers aðalleikari var íklæddur felulituðum biflíubeltisbúningi. Sá hét Jered Townsend. Hann hafði spurningu fyrir pólitíkusana:



Fyrstur til svars var öldungadeildarþingmaðurinn Joe Biden. Biden svaraði spurningunni ekki efnislega en benti á að sá, sem ætti svona elsku þyrfti líklega á hjálp að halda - og að hann væri ekki viss um að fyrirspyrjandinn væri andlega hæfur til að bera skotvopn yfirleitt. Fyrir vikið uppskar hann mikið klapp og hlátur.



Byssubreimandi skoðanabræður fyrirspyrjandans móðguðust nokkuð við þessa léttvægu afgreiðslu málsins. Þeir hafa síðan bent á, og það réttilega, að hér sé um að ræða grundvallarspurningu, sem varði lykilatriði amerísks þjóðskipulags, og að það sé skömm að því að hunsa orðin af þeirri einu ástæðu að þau komu undan yfirskeggi holdtekju amerískrar úrkynjunar.

Jered sjálfur lætur sér fátt um finnast og heldur áfram, að eigin sögn, að freta á skotmörk og sléttuúlfa með elskunni sinni. Hann hefur einnig ítrekað boðið háðfuglinum Joe Biden í heimsókn til að ræða þessi mál í góðu yfirlæti og návist elskunnar. Biden hefur ekki enn svarað boðinu.

27. júlí 2007

Skátar

Skátar hafa verið undarlega fyrirferðarmiklir í fréttum upp á síðkastið. Nú flykkjast þeir á eitthvað skátamót þar sem væntanlega verður gingangúllíað langt fram á nætur í kompaníi við andleg systkini hvaðanæva að. Í nýstraujuðum skyrtunum, með nýstöguð heiðursmerkin hnýta skátagreyin á sig klútana, sem eru órofa hluti af viðbúnaði hvers sanns skáta. Klútlaus skáti er eins og byssulaus soldáti. Með klútnum má safna vatni, binda um sár og kyrkja smávaxin rándýr, sem gera atlögu að lífi og limum skátanna. Og þvílík dýrð að sjá öll börnin trilla um í óaðfinnanlegum einkennisklæðnaði, hrópandi slagorð og heitandi liðsinni við guð og föðurlandið. Skátaskrúðganga á sólríkum degi getur orsakað ótímabært sáðlát hjá hvaða fasista sem er.

Það er virðingarvert að enn skuli finnast fólk, sem nennir að viðhalda þessum langdregna kynóra skápahommans Baden-Powels. Að enn skuli finnast fólk, sem ber virðingu fyrir þeim gildum, sem einkenna þá, er trúa á byrði hvíta mannsins. Og enn er arkað á erlenda velli. Nákvæmlega eins og B-P sjálfur, sem valhoppaði fremstur í sinni sveit til Afríku og gekk brosandi til þeirrar iðju að slátra Súlúnegrum.

Það vantar fólk í nútímasamfélagið, sem kann að hnýta fleiri en fimm hnúta, getur súrrað trönur saman og hefur gaman af að heita guði og Geir Haarde þjónustu sinni í stífpressuðum og vel gyrtum skyrtum. Skátar í dag eru af tvennu sauðahúsi, börn foreldra, sem hefðu á sínum tíma verið meðlimir í nasistaflokknum og félagslega vanfært fólk. Sú tíð er nefnilega löngu liðin að skátar séu öndvegissúlur mannlegrar hreysti. Deyjandi samtök opna fyrr eða síðar dyr sínar fyrir dreggjunum. Feitu og bólugröfnu unglingsstelpunum, sem biðu í röð eftir Harry Potter, og glereygðu guttunum, hverra einu kynni af kvenfólki er nærfataþjófnaður úr sameiginlegum þvottahúsum fjölbýlishúsa.

26. júlí 2007

Helgi hundingsbani



Þær hækka með hverjum degi tölurnar yfir fjölda þeirra sem Helgi Rafn, meintur morðingi ófrýnilega hundspottsins Lúkasar, ætlar að kæra fyrir meiðyrði og hótanir. Í dag stendur málið þannig að Helgi ætlar að kæra á að giska íbúafjölda Hafna á Reykjanesi.

Þessi viðbrögð eru hvorki Helga né lögmanni hans til hróss. Málið lyktar nú af þvermóðskufullri hefnigirni. Lögmaðurinn hefur látið frá sér fara ögrandi fullyrðingar um að tilgangslaust sé að flýja, fólk verði þá bara skotið á flótta. Saman göslast lögmaðurinn og Helgi í þeirri fullvissu að þeir hafi siðferðilega yfirhönd í málinu.

Ég hef áður sagt skoðun mína á viðbrögðum múgsins í máli Helga og hundsins. Þau voru til skammar. Sé Helgi saklaus liggur þung sök hjá þeim, sem báru hann þessum ákúrum. Ég man alveg hvaðan nafn hans kom í umræðuna, hvar það birtist fyrst og hvenær. Gegn því fólki á Helgi að beina vandlætingu sinni. Það fólk á að kæra. Öll súpan. Allt sauðheimska hyskið, sem svallaði með í forarvilpunni, á hann að láta í friði.

Einhverjir líta svo á, sem að hér sé kominn einhver dómsdagur yfir samskiptamátum á netinu. Þess vegna skuli reiða hátt til höggs og temja óargadýrið í eitt skipti fyrir öll. Og vissulega er hér tækifæri til að taka á afar hættulegum kima netsins. En netið er vandmeðfarin skepna og hana þarf að lagfæra með skurðhníf en ekki sláttuvél. Subbulegar fjöldaaftökur kjaftóðra netverja geta ekki haft neitt uppbyggilegt í för með sér. Það er álíka gáfulegt og að hefja fjöldahandtökur vegna aksturs yfir 90 km/klst eða ölvunar á almannafæri á laugardagsnóttum. Strangt til tekið er hvorttveggja löglegt. Eins gæti Bjarni Guðjónsson kært hundrað Keflvíkinga fyrir meiðyrði (og jafnvel hótanir) úr stúkunni. En það er ekki gert.

Að hluta til vegna þess að við erum einfaldlega ekki fullkomnari dýrategund en svo, að allrahanda breyskleiki er hluti af eðli okkar, en aðallega vegna þess, að slík ofsarefsigleði væri ekki uppbyggileg heldur niðurnjörvandi. Við viljum ekki búa í slíku samfélagi. Við höfum lengi horft til Ameríku og hlegið af formlegheitunum í samskiptum, sérstaklega þegar kemur að deilum og dómum, við viljum ekki feta í þá átt - en það er nákvæmlega þangað, sem lögmaðurinn og Helgi eru að þoka málinu. Þeir eru að kæra af þeirri einföldu ástæðu að þeir geta það. Og vegna þess að það svalar frumstæðri hefnigirni og sýniþörf.

Þeir minna á þá sem sóttu Baug til saka. Vaðið var af stað með alltof óskýrar kröfur, alltof ómarkviss eggvopn og málið leystist upp í farsa. Eins mun fara fyrir þessu máli. Ef málið verður sótt af fullum þunga mun það engu skila, nema því, að þetta stóra úrtak mun leiða til þess að netdólgar munu fá uppskrift að flóttaleiðum. Þ.e. við munum öll fá hin langþráðu fordæmi þess hvað er tækt og hvað ótækt í íslensku réttarkerfi. Eftir það getum við myrt mann og annan úr öruggu launsátri ef okkur sýnist svo.

Nú er það lögreglan, sem ákveður næstu skref. Hún mun líklega leita leiða til að vinda ofan af málinu. Velja örfáa og hengja þá öðrum til viðvörunar. Þeim er varla stætt á öðru eins og er. Nema auðvitað einhver nýr vinkill birtist á málinu. Það skyldi ekki útilokað.

En viðbrögð Helga og lögmannsins eru einungis til þess fallin að slökkva þá litlu samúð, sem kviknuð var með honum. Fólkið, sem gleðst yfir hinum væntanlegu fjöldaréttarhöldum eru nákvæmlega sömu tilfinningarúnkhórurnar og þær, sem hötuðust við Helga. Ögn smáborgaralegri hórur en hórur engu að síður.

25. júlí 2007

The Secret

Einhverja nóttina fyrir alllöngu sótti ég mér myndina The Secret eftir að hafa haft ávæning af því að um æði væri að ræða. Tuttugu mínútum eftir að myndin hófst slökkti ég á henni í snarhasti og henti í skjáborðsruslatunnuna. Ég var ekki í rónni fyrr en ég hafði tæmt tunnuna á eftir. Myndin er algjört drasl. Enn ein áróðursmyndin fyrir auðtrúa sálir sem eiga fleiri aura en heilafrumur.

Upp á síðkastið hefur mbl.is birt á forsíðu hjá sér netgrein eftir einhverja frú Sætran (ég er ekki að ljúga þessu) sem mærir Leyndarmálið óskaplega. Frú Sætran, sem titlar sjálfa sig sem kennslufræðing, er að upplagi dönskukennari og henni er því viss vorkunn. Dönskukennarar eru undantekningalaust einkennilegt fólk. Og einmitt fólk, sem þykir gaman, að hópast um vonlausan og óvinsælan málstað. Frú Sætran fullyrðir kinnroðalaust að:

Allt í umhverfi okkar byggist á ákveðnu orkuflæði. Þar sem hugsanir þínar sendi eftir eðli sínu ýmist jákvæðar eða neikvæðar orkubylgjur út í umhverfið getir þú nýtt þér aðdráttarlögmálið (Law of Attraction) þér í hag.


Þvílíkt endemis kjaftæði. Vissulega senda hugsanir rafsegulbylgjur út í umhverfi sitt, það gerir öll hröðun rafhleðslu. Þú sendir mun meira af bylgjum úr handleggnum á þér út í umhverfið með hressilegri sjálfsfróun, en með því að hugsa um lótusblóm í klukkutíma. Og þegar einhver af gestum frú Sætran leyfði sér að efast um þessar fullyrðingar (og það var bara einn, restin af gestunum er svoleiðis blóðskrúbbaður af Nýalnum), þá sagði frú Sætran:

Það er hins vegar talið vísindalega sannað að hugsanir fólks hafi áhrif út fyrir líkamann. Sjá www.hado.com
Japanskar rannsóknir hafa þannig m.a. sýnt fram á breytingar á vatnkristöllum eftir því hvernig hugsanir eru ríkjandi nálægt vatninu.


Og ef maður freistast til að smella á linkinn, þá hefur maður umsvifalaust óræka sönnunina fyrir augunum:



Mér leiðast vitleysingar.

Svo vont...

...að það verður næstum gott.

Er að horfa á Plan 9 From Outer Space í fyrsta skipti.

Ef þið deilið reynsluleysi mínu af þessari perlu kvikmyndasögunnar þá er myndin hér:

24. júlí 2007

Dawkins i bobba



Ég kom óvænt inn í þátt af HARDtalk á BBC og sá hvar Stephen Sackur gerði sitt ýtrasta til að rekja garnirnar úr títtnefndum Richard Dawkins. Mér þótti nokkuð til Dawkins koma, þar sem hann vék sér fimlega undan hverju spjótalaginu á fætur öðru. Sackur átti í megnustu vandræðum með að koma á hann stungu. En skyndilega kom spurning sem Dawkins átti í miklum vandræðum með. Látbragð hans breyttist, hann varð flóttalegur til augnanna og málrómurinn einkenndist ekki af sömu vissu og áður. Spurningin var raunar snilldarlega einföld. Hún var svona (í tilhlýðilegri umritun minni):

„Þú hefur haldið því fram, að drifkraftur lífsins sé darwinísk þróun þar sem sjálfselsk gen eru í aðalhlutverki. Öll starfsemi genanna hnitast um sjálfselskan tilgang og þau hafa áhrif á athafnir og hugsun lífvera. Ef við gefum okkur að þú hafir rétt fyrir þér, þá er sólu særra að trúarbrögð leika augljóst hlutverk í þessum tilgangi genanna. Hvers vegna ertu þá að pönkast á móti þeim?“

Eina svar Dawkins var það, að mikilvægi trúarbragða fyrir þróunarlegan tilgang mannanna gerði þau ekki sönn. En hér er Dawkins í virkilegum bobba. Ef hugsun manna mótast af markmiðum sjálfselskra gena þá eru það sömu genin sem gera okkur kleift að greina á milli þess, sem rétt er og rangt er, og hneigja fólk til trúar. Með því að berjast gegn trúarbrögðum er Dawkins því að berjast gegn hinum sjálfselsku genum. Það þarf ekki að framlengja þessa hugsun langt til að sjá, að Dawkins er í æði vandræðalegri stöðu.

20. júlí 2007

Á ferð og flugi

Ég brá undir mig betra fætinum og hélt í sólarátt. Reikna ekki með að blogga allra næstu daga. Það gæti svosem gerst.

19. júlí 2007

Klæmax




Síðustu bókarinnar um Harry Potter og félaga er beðið með óþreyju enda stutt í útgáfu hennar. Harðkjarna Potter aðdáendur skiptast í tvo hópa. Þann ofvirka með athyglisbrestinn, sem búinn er að sækja bókina á torrent fyrir nokkru og lesa alla spoilera sem komandi er yfir, og hinn, sem býr við sjálfskipaða einangrun þessa dagana af ótta við að spilla fyrir sér lestrinum.

Nú er komið í ljós, að 0,01% af upplagi bókarinnar í Bandaríkjunum var selt fyrir tímann. Munaði þar mestu um ótímabæra sölubyrjun vefsölunnar Deep Discounts. Blaðamenn The New York Times rákust svo á bókina á flandri sínu um götur borgarinnar og hafa þegar ritrýnt hana. Þar má lesa fullt af leyndarmálum, sem reynt hefur verið að vernda betur en nokkur önnur í sögu bókaútgáfu í heiminum.

Umræðurnar um bókina eru orðnar kostulegar víðsvegar um netið. Sum netsamfélög lifa í stöðugum ótta við að einhver leysi frá skjóðunni önnur henda gaman að þessu öllu saman. Þannig má lesa eftirfarandi spoiler á einum skemmtilegum spjallvef:

Malcophast Thimblewhistle totally stole the Grimblethisp from Bephaseus Nipplefist. Then he used it to summon a Porcupast with an Ejaculabatorus hex. Professor Tainty McSyphillwax died when he showed them his Spatulus.

Like no one saw that coming.


Og einn ætlar ekki að missa af skemmtilegri opnun, þrátt fyrir að hafa krækt sér snemma í bókina:

I'm doing something spectacular come Friday night.

Not to let on to what I'm planning too much, but it involves an expensive projector, a midnight book launch and some important spoilers.

Aulahrollur

Í viðleitni sinni til að koma Íslandi í Öryggisráðið hefur Ingibjörg Sólrún hafið visitasiu á slóðum Abrahams og Nóa. Nú ætlast ég ekki til þess að Ingibjörg, enn blaut á bak við eyrun í starfi, komi fyrir sem fagmennskan uppmáluð í heimsókn sinni en hingað til hefur heimsóknin verið íslenskri utanríkisþjónustu til mikils vansa.

Fyrst var það, þegar júðarnir drógu Imbu grátbólgna og klökka inn í rústir heimilis, sem orðið hafði fyrir sprengjuárás. Brella, sem Ísraelar reyna ekki einu sinni við alvöru diplómata. Ódýrasta áróðursbragð í bókinni og beint upp úr leiðarvísi Ráðstjórnarríkjanna um það hvernig slá skuli glýju í augu minni spámanna. Alvöru stjórnmálamaður hefði ekki tekið í mál, að láta teyma sig eins og asna í gegnum slík sýndarréttarhöld.

Þá er það fundur hennar með Peresi. Þarna fékk Imba tækifæri til að rekja garnirnar úr einum af toppunum í ísraelskri pólitík. Spyrja erfiðra spurninga. Heilla karlgarminn með uppástungum um úrbætur. En í staðinn hlammar hún sér í stólinn við hliðina á honum og gufar út úr sér spurningunni: „Hérna Símon. Má ég kalla þig Símon? Sko. Af hverju viljið þið ekki semja við Hamas? “

Hjá öllum, og ég fullyrði öllum, alvöru utanríkisþjónustum í heiminum hefði einhver bent ráðherranum á, að svarið við spurningunni væri hægt að finna í þúsund ræðum og fimmþúsund fréttum víðsvegar um heimshvelin. Að spyrja að þessu er álíka fánýtt og að spyrja um veðrið. Svona spyr enginn, nema sá, sem hefur ekkert að segja.

Og sjá, upphófst sama ræðan í þúsundastaogfyrsta skiptið, sami áróðurinn um að þeir sem ekki búi við ógnir eigi ekki að dæma, að Hamas sé svona og hinsegin o.s.frv. Peres grillaði Imbu, sem kom fyrir eins og fákunnandi og vanhæfur sendimaður frá frumstæðu ríki í myrkustu álfum heimsins.

Og þar sannaðist, að þetta er allt hégómi. Íslendingar vilja ekki í Öryggisráðið til að hafa áhrif, til að segja eitthvað. Þeir vilja bara vera með. Sitja þægir og stilltir og spjalla um veðrið við sessunautana meðan slökkt er á myndavélunum og gera sitt besta til að koma vel fyrir ef kastljósinu er beint að þeim.

18. júlí 2007

Vísindi og fréttir


Á langri sögu opinberunar á fávísi fréttamanna þegar kemur að vísindum held ég að þessi frétt úr Mogganum í dag skapi nýjan standard í heiladauðri og ruglkenndri fréttamennsku. Fyrri hluti fréttarinnar er ofur skýr og kemur alls ekki á óvart. Tíðni húðkrabbameina eykst langmest hjá ríkasta hluta heimsbyggðarinnar, enda rándýrt að útvega sér næga rafsegulgeislun til að fá krabbann. En kommon:

Raunar eru líkurnar á því að sjúklingar lifi sjúkdóminn af ríflega 100%

17. júlí 2007

Geisp!

Án þess að ég nenni út í enn eina Hver er ég? umræðuna þá er rétt að benda eltihrelli Ingólfs á að hann sver af sér allan skyldleik við mig í dag. Þú verður því framvegis að viðra tennisolnbogann á hans síðu.

Bastarður Víkinga er einnig að missa sig þessa dagana yfir því að ég sveifli atgeirnum ekki af sömu ástríðu og áður, ég sé því önnur Mengella en ég var. Þessi áráttukennda hamsleysa hans vakti með mér nokkrar furður, þar til ég las þá yfirgengilega barnalegu athugasemd hans um að ég hefði kannski fengið á broddinn (sic), enda væri það þekkt banamein mikilla anda, sem yrðu við brundlosun að deigum andans dvergum.




Það má vel vera að fyrir manninum á myndinni, sem kennir sig við bastarða, sé það almanaksviðburður að vera leginn. Það má einnig vera að í þessari eindæma veðurblíðu, þar sem náttúran virðist lögst í lið með öllum Íslendingum, öðrum en honum, þá verði brundfyllisgremjan óbærileg.

Það er jú þekkt einkenni á yfirspenntum sálum að þær sjái ekkert nema hægaganginn hjá öðrum.

Þetta er skemmtilegt

Um Mengellu I: Heimsku mannanna

Birgir skrifar boðaðan pistil á Vantrú sína. Hann vill réttilega skerpa fókusinn á deiluefninu svo að umræðan fari ekki um víðan völl. En þar með lýkur hinum réttu vinnubrögðum. Hann eyðir mestu plássi í að rífast við vofu, sem ég vakti ekki upp - og kemur mér ekkert við.

Hann segir:

Þarna greinir okkur Mengellu á. Hún virðist trúa þeim áróðri boðenda trúarinnar að boðskapurinn sé fagur í sjálfu sér, en það séu einfaldlega heimskir menn sem dragi þessar fögru hugmyndir niður í svaðið og hegði sér svo á ómanneskjulegan hátt í samræmi við eigin skrípamynd af hugmyndunum.


Það er skemmtilegt að Birgir noti sögnina að trúa í þessari snyrtilegu rökvillu þar sem hann reynir að gera mig að ginningarfífli trúboða. En hér er Birgir óralangt frá markinu. Við vorum að rökræða hvort trú væri í sjálfu sér skaðleg. Ef við nálgumst þetta nú vísindalega (eins og Vantrúarmönnum ætti að vera gleðiefni), þá verðum við að einangra breytuna sem rannsaka á.

Birgir, er eins og maður, sem vill sanna að sveppir séu eitraðir með því að drepa hvern smakkarann á fætur öðrum á eggjakökum, sem vissulega innihalda sveppi. Gallinn er, að það eru um tuttugu önnur innihaldsefni í hverri köku. Hann er því ekki að sanna neitt. Þú sannar ekki að trú sé í sjálfri sér skaðleg, með því að benda á voðaverk trúaðs fólks, ekki einu sinni þótt fólkið hafi framið voðaverkin í nafni trúar sinnar.

Trú er einlæg játun skoðunar, sem ekki verður sönnuð með óyggjandi rökum. Að vísu er hægt að skilgreina hana á ótal aðra vegu. Það getur verið einhverskonar trú, án þess hún sé einlæg, og eins má víkka hugtakið út í trú t.d. á óskeikulleik páfa. En slík hugtök eru subbuleg og ónákvæm.

Birgir snýr á haus lýsingu minni á því hvernig greint fólk geti komist til trúar. Ég lýsti því svona:
Fólk fær hugboð eða opinberun um einhver sannindi. Það trúir á þau. Þessi sannindi geta verið margvísleg.

Þetta fólk getur síðan fundið samsvörun í skipulögðum trúarbrögðum við grundvallarskoðanir sínar. Þannig getur það laðast að hugmyndinni um æðri mátt, helgi lífsins, kærleiksboðorðið eða bænina og því farið að iðka kristna trú, islam eða eitthvað annað. Þetta fólk er ekki að gera neitt annað eða verra en Queen-aðdáandi eða fylgjandi Liverpool. Það hefur tiltekið fyrirbæri upp á stall í nokkurskonar dýrkun sjálfu sér til ánægju og fróunar án þess að hafa endilega haldbær rök til að réttlæta sitt val umfram val fólksins í næsta húsi. Og án nokkura pottþéttra raka til að réttlæta tignunina sem slíka. Það trúir einfaldlega að kristin trú sé í samræmi við mikilvægar lífsskoðanir, það trúir að Queen sé til marks um mikilvæga dægradvöl og Liverpool sömuleiðis. Og þetta er allt í himnabesta lagi.

Þið í Vantrú berjist gegn hindurvitni og hjátrú. Þið berjist gegn skaðlegum fylgifiskum trúarbragðanna og þið berjist fyrir óþvinguðum rétti fólks til trúar. Um allt þetta er ég fullkomlega sammála ykkur. Enda var ég ekki að tala um starfsemi Vantrúar. Ég var, svo ég bendi á það einu sinni enn, að tala um þá hugmyndafræði, sem liggur til grundvallar hugsjóninni hjá mörgum ykkar. Hugmyndafræði, sem oft sést í gegnum annars málefnalegan málatilbúnað og einkennist af sleggjudómum.

Hér er raunar einkennileg samsvörun eða hliðstæða. Ég veitist að þeim persónulega grunni sem fær menn til að fylgja málstað Vantrúar. Birgir skilur það ranglega, sem árásir á starf Vantrúar. Ég er að fjalla um þann persónulega grunn, sem fær fólk til að aðhyllast einhver trúarbrögð, Birgir heldur að umfjöllunarefnið sé starfsemi trúarbragðanna.

Birgir þarf að stilla fókusinn á hið rétta deiluefni. Og til að hjálpa honum eru hér örfáar spurningar, sem ég bið hann að svara.

1. Við höfum hæfileikann til að hafa það sem sannara reynist. Hvers vegna ættum við að gera það? Eigum við að gera það alltaf?

2. Getur greint fólk fylgt fótboltafélagi svo dyggilega að málum að það taki þátt í seremóníum eins og fjöldasöng og ópum og köllum? Er fótbolti trúarbrögð?

3. Getur trúlaus maður skapað sinn eigin tilgang með lífinu? Hvað er það, sem fær hann til að velja þann tilgang umfram tilgang nágrannans? Geta gáfaðir menn skapað sér misvísandi tilgang?


Birgir má svo spyrja mig beinna spurninga og ég mun ekki koma mér undan því að svara beinskeytt.

15. júlí 2007

Þekkir þú þessa konu?

Í netheimum stendur nú yfir leit að konu, sem sendi giftum manni mynd af skuðinu á sér. Nafn hennar er ekki þekkt frekar en augn- og háraliturinn. Eina vísbendingin er þessi mynd (18+).

Kona mannsins skrifaði þetta bréf með myndinni:



Þessa píku fann ég í tölvu mannsins míns. Í received files nánar tiltekið. Fyrir þá sem ekki átta sig er received files mappan sem safnar skrám sem notandi tekur við í gegnum msn eða aðrar gerðir vefspjalls. Þið sjáið að tökudagsetning myndarinnar er merktur inn á hana. Tímasetninguna sá ég í tölvunni. Maðurinn minn tók á móti henni mjög seint aðfaranótt laugardags. Ég var farin að sofa. Hann var fúll út í mig fyrir að vilja ekki fara út að djamma. Sagði að giftir menn færu ekki án konunnar sinnar út að djamma. Við rifumst. Ég fór að sofa. Hann breiddi samt ofan á mig og kyssti mig góða nótt. Mér fannst leiðinlegt við hefðum rifist. En mér datt ekki í hug að hann myndi gera eitthvað svona ljótt. Við höfum rætt um það hvar mörkin liggja í okkar sambandi. Svona hegðun er utan þeirra. Hann vissi það.

Hann var enn fullur í tölvunni þegar ég vaknaði um morguninn. Ég sendi hann að sofa. Auðvitað fór ég í tölvuna að athuga hvað hann hefði verið að gera. Skoðaði history í vafranum, smelli á recent documents í startflipanum til að sjá hvað væri þar. Sá að hann hafði síðast skoðað þessa mynd sem heitir ekkiviðhæfi_047.

Mér er sama þótt maðurinn minn skoði klám. En að mynd merkt íslenskum titli, tekin þessa sömu nótt endi í received files möppunni þýðir bara eitt. Maðurinn minn hefur verið að klæmast við íslenska konu á internetinu og hún hefur verið að taka af sér klámmyndir og senda honum.

Hann segist ekki muna hver þetta er. Segir þetta hafi verið einhver af msn listanum hans. Ég fór fram á að fá að skoða hann. Sá að á msn listanum hans eru 160 konur með nöfn á borð við sexy eitthvað og sweetsally og svo framvegis. Hann segist ekki muna við hvern hann var að tala. Ég á erfitt með að trúa honum. Ég trúi honum ekki.

Ég hef áður verið í þessari stöðu. Þá lét ég mig hafa það að fyrirgefa. Síðasta sólarhring er ég búin að reyna og reyna að rifja það upp hvernig ég fór að því. Ég man það ekki. Ég veit ekki hvað ég á að gera. Hvað á ég að gera? Afhverju ætti ég að trúa því hann sjái eftir þessu? Fyrirgefið ef framsetningin á þessum pælingum mínum er ruglingsleg. Mér finnst eins og allt sé ónýtt.


Elías, getur þú ekki hjálpað til við að varpa ljósi á málið?

Einar Oddur dáinn

Ég verð að játa, að það eina, sem ég hugsaði þegar ég fregnaði lát Einars Odds var að ég skyldi hundur heita ef Stebbi Fr. bloggaði ekki um það.

14. júlí 2007

Bjargandi Íslandi

Ég hef verið tvístígandi í afstöðu minni gagnvart Saving Iceland. Að vissu leyti finnst mér aðdáunarvert þegar menn standa á sannfæringu sinni. En það er eitthvað við þessa haugskítugu, hamppúandi hippa, sem kemur í veg fyrir að ég geti haft samúð með þeim.

Ég er komin á þá skoðun, að um sé að ræða óheflaða lýðskrumara sem beita fávísum sakleysingjum fyrir vagna sína. Markmiðið er ekki að koma í veg fyrir eitt né neitt. Þetta snýst ekkert um heiðargæsir eða hagamýs. Þetta snýst um að valda óróa, að komast í fréttir. Fyrst og fremst um að komast í fréttir, til að réttlæta róttækan lífsstíl þurfalinga. Öllum brögðum er beitt. Og hvert tækifæri til að skapa ólgu er nýtt.

Aðilinn, sem fékk þá afkáralegu hugmynd, að fá hingað til lands hinn forheimskaða séra Billy, sem stóð og prédikaði gegn neyslu í Kringlunni, á ekkert betra skilið en að vera velt upp úr krydduðu feitmeti og þvínæst læstur inni í litlum klefa með hungruðum rottum. Þvílíkt skrum. Þvílík lágkúra. Þvílíkur amerískur óþverri. Séra Billy er versta fyrirtæki í heimi.


Geldklerkurinn Billy í ham.


Trúðslætin í dag enduðu með handtökum og látum. Hópnum tókst ekki að rölta niður í bæ. Það grátlega er, að einmitt þessi endalok voru það, sem hyskið vildi. Það vildi læti, það vildi píslarvætti og ólgu. Þetta snýst ekki um neitt annað. Það eina, sem sameinar þessar smásálir er löngunin til að leika fórnarlömb. Hinir sönnu hugsjónamenn standa ringlaðir í þvögunni og örvænta.

Það er nákvæmlega enginn munur á Saving Iceland og Sea Shepherd. Það eru sömu fíflin á vegum beggja, metnaðarlausir iðjuleysingjar, sem grípa þann auðvelda kost að rúnka sér á ólgandi og ofureinfölduðum málstað. Styrksjúgandi unglingaklíkur. Hugsjónirnar aukaatriði.

Skítapakk.